"Si uno es escritor, escribe siempre, aunque no quiera hacerlo, aunque trate de escapar a esa dudosa gloria y a ese sufrimiento real que se merece por seguir una vocación."
Carmen Laforet
LA MUJER NUEVA
En La mujer nueva, Laforet traza un retrato de la condición femenina en la España de posguerra, dotándolo de indudables tintes feministas que, sin embargo, chirrían y quedan ensombrecidos por la profunda experiencia religiosa que la escritora hace vivir a la protagonista del libro, y que parece dar al traste con los iniciales intentos de modernidad.
NADA
En esta semana hubo un pequeño cambio de planes en la programación del libro que íbamos a leer, que en un principio era "La mujer nueva", ahora será "Nada" la primera novela de Carmen Laforet.
2 comentarios:
ALGÚNS APUNTES E IMPRESIÓNS SOBRE “NADA” DE CARMEN LAFORET
A novela mostra cos personaxes que habitan a cada da rúa Aribau a personaxes vencidos, a desfeitos dun mundo sórdido. Isto pódese enlazar co feito de estr a vivir unha posguerra.
Existe unha contraposición entre a familia de Andrea e a familia da súa amiga ENA que representaría un ideal de familia. Cada unha das familias representaría ós malos e ós bos. Aínda que esa maldade e bondade non está claramente definida na novela e incluso mistúrase; por exemplo pola atracción de Ena e de súa nai polo malo, por Román (o antagonista, o antihéroe). Outra contraposición clara que se observa é a de Andrea, Ena, e a nai de Ena (mulleres que non son o prototipo da época) con Angustias.
En Nada pódese ver tamén unha crítica á burguesía tanto á media-baixa (a familia de Andrea á que tanto lle importa aparentar anque morran coa fame) e á alta (etorno de Ena, entorno de Pons e dos outros amigos de Andrea).
O final de Nada deixa ó lector aberta a posibilidade de “rematar” a novela como lle veña en gaña. Ben pensando que por fin Andrea vai atopar na súa vida en Madrid tódolo que ansiaba cando chegou a Barcelona ou ben que a NADA continuaría rexindo a súa vida.
Penso que pode ser que o final agoche unha moralexa: na vida non existen finais felices, a vida real non é un conto para nenos onde todo sae como ten que sair, remata ben e son felices e comen perdices.
Do ano que botou Andrea na casa da rúa Aribau relata o que lles sucedeu aos demais personaxes da novela pero non o que lle pasa a ela posto que A ELA NON LLE PASOU NADA DE NADA. Aparece implicada en historias e conflictos alleos pero nunca nos propios. Ela é unha narradora-testemuña. Esa NADA da que deixa constancia nos últimos parágrafos do libro (“De la casa de la calle de Aribau no me llevaba nada”) é matizada inmediatamente cando di: “Al menos, así creía yo entonces”. Esta afirmación pertence á madurez da protagonista que co paso do tempo si chega a ver que de toda situación pódese tirar algún proveito, que sempre se aprende algo e forma parte da experiencia da vida. E de feito, o que se levou Andrea da rúa Aribau foi a historia que está a contar.
Que simboliza a nada? O baleiro, o medo, a angustia…
O tema da FAME que trata o libro e que pode parecer tan lonxano está cada vez máis presente na sociedade actual debido á crise.
La novela se lee bien, pero en algunos momentos puede llegar a ser "asfixiante".
El piso de la calle Aribau no sólo está habitado por deshechos humanos, es que en él reinan a sus anchas la suciedad y los parásitos, aparte de la acumulación de muebles, la falta de luz y el desorden. Todo eso contribuye a crear esa atmósfera tan agobiante y arropa las complicadas relaciones entre sus distintos habitantes.
Publicar un comentario