jueves, 6 de noviembre de 2014

Principes de Maine Reyes de Nueva Inglaterra

AUTOR: JOHN IRVING

Lectura de verano Descripción: Esta novela de John Irving, situada principalmente en las décadas de los 40 y 50 del siglo XX, cuenta la historia del Dr. Wilbur Larch –santo varón y obstetra, eteradicto y abortista, director de un orfanato– y la de su huérfano favorito, Homer Wells, que nunca consigue ser adoptado. El Dr. Larch siente la obligación moral de liberar a las madres pobres de un embarazo no deseado, antes que admitir en un asilo a sus hijos abandonados, y acepta ambas decisiones para el descanso de mujeres sin capacidad de maniobra vital, sin capacidad de decidir. Homer Wells, a quien Larch quiere como a un hijo, al crecer se niega, en cambio, a «acabar con una vida humana». Homer se verá llevado a un verdadero camino de crecimiento personal cuando, tras conocer a una brillante pareja de jóvenes que visitan el orfanato de St. Cloud’s, sale de allí para empezar una nueva vida. Irving sigue a varios personajes peculiares, todos mal nacidos, marcados por su extrañeza en esta tierra, pero todos héroes, auténticos príncipes y reyes de su propia existencia.

4 comentarios:

cronicas del antropoceno dijo...

me pareció una obra fabulosa,mi ideología si existe, me siento antibelicista y también creo que estoy en contra del aborto, creo que la mayoría de la gente piensa así claro esta después de haber leído este libro cambió un poco mi parecer siempre me pareció que la única víctima que hay en el aborto es la que se está gestando, después de leer este libro pienso que hay muchas otras víctimas inocentes que pueden ser las madres que están tan desprotegidas por la sociedad como el hijo que estan gestando y esa misma sociedad ni las ayuda, todo lo contrario las castiga por ser violadas forzadas a situaciones denigrantes etc. El libro me pareció una obra maestra es el primero que leo de John Irving y me parece que no va a ser el último.

Anónimo dijo...

Un libro que é unha viaxe (unha odisea) que emprende Homer (nome co que o autor fai un guiño ó grande Homero) como aprendizaxe de vida. Unha viaxe circular, de ida e volta na que terá que ir superando numerosas probas que o levan a “medrar” (e a mudar de opinión no referente ao aborto), a ver que a crueza da vida (o nubrado) non só está en St. Cloud’s senón tamén alí onde se ve o mar e hai luminosidade, na Casa da Sidra . Nin o escuro é tan escuro, nin o luminoso tan luminoso; en ambos lugares hai luces e sombras (a vida está chea de ambas cousas).
As normas son unha constante en toda a novela. Normas que se rachan continuamente porque non serven, están redactadas por xente allea aos problemas das persoas para quenes se fixeron (non están pensadas para as mulleres que acoden a St. Cloud’s, non están pensadas para os negros encargados de facer a Sidra. Novamente obsérvase aquí un tema de matices, son normas brancas ou negras (luminosas ou escuras) pero non teñen grises, non teñen termos medios.
A obra toca temas complexos coma o aborto, a orfandade, o incesto, a guerra, o amor en moi variadas vertentes, o engano, a liberdade e sobre todo fala de que cada quen debe ser o protagonista da súa propia historia.

Anónimo dijo...

Nació en Badajoz en 1972 y en 2005 se trasladó a Sevilla, donde reside en la actualidad. Desde 1996 trabaja como redactor publicitario, actividad que compagina con la escritura. Intemperie le ha consagrado como uno de los debuts más deslumbrantes del panorama literario internacional. La novela, que ha tenido una entusiasta acogida en las mejores editoriales extranjeras antes incluso de su publicación en España, se editará en trece países.

Anónimo dijo...

Ao comentario que fixen o día 20 de novembro fáltalle un anaco. Nese post falo de Jesús Carrasco, autor de INTEMPERIE (un libro que quería recomendarvos).
Esta a sinopse que fan de INTEMPERIE na editorial Seix Barral:
"Un niño escapado de casa escucha, agazapado en el fondo de su escondrijo, los gritos de los hombres quelo buscan. Cuando la partida pasa, lo que queda ante él es una llanura infinita y árida que deberá atravesar si quiere alejarse definitivamente de aquello que le ha hecho huir. Una noche, sus pasos se cruzan con los de un viejo cabrero y, a partir de ese momento, ya nada será igual para ninguno de los dos.
Intemperie narra la huida de un niño a través de un país castigado por la sequía y gobernado por la violencia. Un mundo cerrado, sin nombres ni fechas, en el que la moral ha escapado por el mismo sumidero por el que se ha ido el agua. En ese escenario, el niño, aún no del todo malogrado, tendrá la oportunidad de iniciarse en los dolorosos rudimentos del juicio o, por el contrario, de ejercer para siempre la violencia que ha mamado.
A través de arquetipos como el niño, el cabrero o el alguacil, Jesús Carrasco construye un relato duro, salpicado de momentos de gran lirismo. Una novela tallada palabra a palabra, donde la presencia de una naturaleza inclemente hilvana toda la historia hasta confundirse con la trama y en la que la dignidad del ser humano brota entre las grietas secas de la tierra con una fuerza inusitada."